ΤΖΙΜ ΤΖΑΡΜΟΥΣ – PATERSON [2016]

paterson-poster-gr-sm

ΤΖΙΜ ΤΖΑΡΜΟΥΣ – PATERSON [2016]

Σκηνοθεσία & Σενάριο: Τζιμ Τζάρμους

Παίζουν: Άνταμ Ντράιβερ, Γκολσεφτί Φαραχανί, Μπάρι Χένλεϊ, Κλιφ Σμιθ, Τσάστεν Χάρμον, Ουίλλιαμ Τζάκσον Χάρπερ

Παραγωγοί: Τζόσουα Άστραχαν, Κάρτερ Λόγκαν

Είδος: Δράμα

Μουσική: Σκερλ

Φωτογραφία: Φρέντερικ Ελμς

Διανομή: ΑΜΑ Films

Διάρκεια: 113 λεπτά

Χρώμα: Έγχρωμη

Χώρα Παραγωγής: Η.Π.Α

paterson-jarmusch-smct1

Μαργαρίτα Κούτρα – Artic 5 Ιανουαρίου 2017

Paterson είναι ο τίτλος του νέου δημιουργήματος του Τζιμ Τζάρμους, που ενθουσίασε κοινό και κριτικούς στο περυσινό Φεστιβάλ Καννών. Το Paterson επίσης αποτέλεσε την ταινία έναρξης στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Η ταινία αυτή λοιπόν, έρχεται να μας κερδίσει από την Πέμπτη 5 Ιανουαρίου του 2017 στις αίθουσες των κινηματογράφων Άστυ, Δαναός, Πτι Παλαί αλλά και στον κινηματογράφο Ολύμπιον στη Θεσσαλονική. Η ταινία περιγράφει με τρόπο γλαφυρό την καθημερινότητα και τον τρόπο που η ποίηση εμπλέκεται σε αυτή.

Σύνοψη της ταινίας

Ο Πάτερσον είναι οδηγός λεωφορείου στην ομώνυμη πόλη του Πάτερσον, στο Νιου Τζέρσι. Κάθε μέρα, ο Πάτερσον ακολουθεί μια ρουτίνα: κάνει το καθημερινό του δρομολόγιο, παρατηρώντας την πόλη καθώς αυτή περνά μπροστά από το παρμπρίζ του και κρυφακούγοντας αποσπασματικά τις συζητήσεις γύρω του. Γράφει στίχους σ’ ένα τετράδιο. Βγάζει βόλτα τον σκύλο του. Σταματά σ’ ένα μπαρ και πίνει μία μόνο μπίρα. Και γυρνά σπίτι στη γυναίκα του, τη Λόρα. Αντίθετα, ο κόσμος της Λόρα αλλάζει διαρκώς. Βλέπει νέα όνειρα σχεδόν καθημερινά. Ο Πάτερσον αγαπά τη Λόρα, κι αυτή τον αγαπά. Αυτός επικροτεί τις νεόκοπες φιλοδοξίες της. Αυτή υποστηρίζει το ταλέντο του στην ποίηση. Η ταινία παρατηρεί σιωπηρά τους θριάμβους και τις ήττες της καθημερινής ζωής, όπως και την ποίηση που κρύβεται στις πιο μικρές λεπτομέρειες.

paterson3-sm

Paterson– Απόσπασμα συνέντευξης του σκηνοθέτη

Πώς αποφασίσατε να κάνετε μια ταινία για τους ποιητές και την ποίηση;

Είχα επισκεφθεί το Πάτερσον πριν 25 χρόνια, καλεσμένος του γιατρού και ποιητή Ουίλλιαμς Κάρλος Ουίλλιαμς, του οποίου το έργο μου άρεσε πολύ. Περπάτησα μέχρι τους καταρράκτες και επισκέφθηκα τη βιομηχανική ζώνη της πόλης. Είναι ένα συναρπαστικό μέρος, σαν όραμα του Αλεξάντερ Χάμιλτον γύρω από τη δύναμη του βιομηχανικού τοπίου που συνθέτει μια ουτοπική πόλη. Με εξέπληξε επίσης και ο πλουραλισμός των κατοίκων του. Από το βιβλίο «Πάτερσον» του Ουίλλιαμς -παρεμπιπτόντως δεν είναι από τα αγαπημένα μου-, όπου ένας άντρας αποτελεί μια μεταφορά για την πόλη και το αντίστροφο, σκέφτηκα ότι θα έχει ενδιαφέρον να γράψω μια ταινία με πρωταγωνιστή έναν άντρα της εργατικής τάξης του Πάτερσον που είναι καλός ποιητής αλλά όχι γνωστός. Για πολλά χρόνια είχα την ιδέα αυτή σε μια κόλλα χαρτί στο συρτάρι μου και κατά καιρούς την ξαναδιάβαζα. Κι έφτασε η στιγμή να την κάνω ταινία.

Στην ταινία, το Πάτερσον δείχνει μια φανταστική πόλη, που παρά τις δυσχέρειές της παραμένει ζωντανή.

Δεν έκανα ντοκιμαντέρ, αλλά μια ταινία που θέλει να δείξει με τον πιο όμορφο τρόπο τα ουσιώδη σημεία της πόλης. Προσπαθήσαμε να κινηματογραφήσουμε με τον διευθυντή παραγωγής Μαρκ Φρίντμπεργκ τα θετικά σημεία της πόλης, τους ωραίους ανθρώπους, την αισιοδοξία, την καλλιτεχνική της πλευράς, χωρίς να επικεντρωθούμε ή να αναδείξουμε τα σημεία εκείνα που την αποσυνθέτουν πλήρως.

(TIME STEPHANIE ZACHAREK 21.12.16)

https://artic.gr/paterson-h-nea-tainia-tou-jim-jarmusch/51608/

paterson-poster-gr-sm

Τζιμ Τζάρμους – Paterson 2016

Σκηνοθεσία: Τζιμ Τζάρμους

Σενάριο: Τζιμ Τζάρμους

Πρωταγωνιστούν: Άνταμ Ντράιβερ, Γκολσιφτέ Φαραχανί, Μπάρι Χένλεϊ, Κλιφ Σμιθ, Τζάστιν Χάρμον, Ουίλιαμ Τζάκσον Χάρπερ

Διάρκεια: 113

Χώρα: Γαλλία, Γερμανία, Ηνωμένες Πολιτείες

Είδος: Δραμεντί

Πρεμιέρα: 05 Ιανουαρίου 2017

Η μικρή ιστορία ενός οδηγού λεωφορείου κι ερασιτέχνη ποιητή υμνεί τη δημιουργικότητα, την συντροφικότητα, και τη φευγαλέα ποίηση της πεζής καθημερινότητας με τρόπο γλυκό, βραδύκαυστο και κάπως ρετρό.

paterson-1-smct

Ο Πάτερσον (Ντράιβερ) ακολουθεί τυπολατρικά το καθημερινό του πρόγραμμα: εγερτήριο λίγο μετά τις 06:00 στην αγκαλιά της αγαπημένης του γυναίκας, Πόλα (Φαραχανί), δημητριακά για πρωινό, έναρξη της βάρδιας στο τιμόνι αστικού λεωφορείου στο Πάτερσον του Νιού Τζέρζι, επιστροφή σπίτι, βόλτα τον Μάρβιν, το αγγλικό μπουλντόγκ του ζευγαριού, μια μπύρα στο ίδιο πάντα συνοικιακό μπαρ, δείπνο με την Πόλα, ύπνος. Εμβόλιμα σε αυτό το φαινομενικά ανιαρό πρόγραμμα, ο γλυκός και λιγομίλητος οδηγός ξεκλέβει ανελλιπώς χρόνο και γράφει. Ποιήματα. Στο πολύτιμο τεφτέρι του. Η ποίηση του Πάτερσον –την οποία ο Τζάρμους προβάλλει μέσα από την off φωνή του Ντράιβερ και γραφή επί της οθόνης– είναι απλή, καθημερινή, εύληπτη κι ανεπαισθήτως φεύγα. Εμπνέεται από την αμελητέα καθημερινότητα του γράφοντος –ένα παλιό κουτί σπίρτα μέσα σε λίγες αράδες φτάνει να υμνεί την φλόγα του έρωτα, ας πούμε. Σε αντίθεση με την νοικοκυρά Πόλα, η οποία διακοσμεί υφάσματα κι αντικείμενα (κυρίως με άσπρους και μαύρους κύκλους), πουλάει σπιτικά κάπκεϊκ, κι ετοιμάζεται να δοκιμάσει την τύχη της στην κάντρι μουσική, όντας σίγουρη ότι σε κάποιον από όλους αυτούς του δημιουργικούς τομείς θα διαπρέψει (και θα βγάλει και λεφτά), ο άντρας της δεν ενδιαφέρεται να κοινοποιήσει την ποίησή του σε κανέναν έξω απ’ το αγαπησιάρικο… ασπρόμαυρο σπιτικό τους. Για τον Πάτερσον – και κατ’ επέκταση, τον Τζάρμους – η ποίηση, οι σημαντικές σχέσεις, και η δημιουργία είναι πάνω απ’ όλα ο καμβάς για μια μεστή ζωή. Όσο απλοϊκή κι αν φαντάζει…

paterson2-sm

Γλυκιά, ανθρώπινη, με ωραία μουσική (της μπάντας του Τζάρμους, Sqürl) και καλόγουστο, διακριτικό χιούμορ (απόλαυση ο σκύλος Μάρβιν), η ταινία αποθεώνει την αρμονική συμπόρευση του ζευγαριού (ωραία χημεία μεταξύ του Ντράιβερ και της εξαιρετικής ιρανής συμπρωταγωνίστριάς του), ενώ συγχρόνως αποτίει έμμεσο φόρο τιμής στον αμερικανό ποιητή και γιατρό, Ουίλιαμ Κάρλος Ουίλιαμς (1883-1963), και στην ποιητική συλλογή του, «Πάτερσον» (ναι, πάντα για την ίδια πόλη του Νιού Τζέρζι μιλάμε). Από την άλλη, βέβαια, ένα φιλμ που υμνεί έναν τόσο καθημερινό άνθρωπο, χωρίς καν να επιφυλάσσει καμία τρομερή δραματουργική κορύφωση, μπορεί και να ξενίσει τον σημερινό βιαστικό/αδηφάγο θεατή. Άσε, δηλαδή, που, καίτοι διαδραματίζεται στο σήμερα, το «Πάτερσον» θα μπορούσε κάλλιστα να μιλάει για την Αμερική του 1950. Τόσο άδολη, απλή, ανέφελη, τελετουργική, μη καλωδιωμένη, και ευτυχισμένη είναι η ζωή του Πάτερσον και της Πόλα – που με σύζυγο οδηγό λεωφορείου, ας πούμε, δεν δουλεύει καν, τόσο fifties, δηλαδή…

Τατιάνα Καποδίστρια

paterson-kalantzi-c-bgct

Κάθε πρωί που κίναγε να πάει στη δουλειά…

της Ιφιγένειας Καλαντζή* Δρόμος της Αριστεράς 10.01.2017 Δημοσίευση: Φύλλο 341 – 6/1/2017

Στις αίθουσες το Paterson, η νέα ταινία του Τζιμ Τζάρμους

Απ’ τους τελευταίους μιας γενιάς ανεξάρτητων σκηνοθετών, πιστών στο όραμά τους, ο 64χρονος Τζιμ Τζάρμους, εμμένοντας στην αισιοξία της προηγούμενης ταινίας του Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί (2013), δημιουργεί άλλο ένα πολυεπίπεδο, παρότι φαινομενικά απλό, κινηματογραφικό δοκίμιο, με την ταινία Paterson, πάνω στην ποίηση της καθημερινότητας και του έρωτα, στη συζυγική του νοικοκυρεμένη διάσταση.

Ένας εσωστρεφής οδηγός λεωφορείου, ονόματι Πάτερσον (Άνταμ Ντράιβερ), που ζει στην πόλη Πάτερσον του Νιου Τζέρσεϊ μαζί με την όμορφη σύντροφό του Λόρα (Κολτσιφτέχ Φαραχανί), μεταπλάθει την κοινότοπη ρουτίνα του σε φλογερή ποίηση, με στίχους που σκαρφίζεται στο μυστικό του σημειωματάριο. Περιορισμένη αντιθέτως στο σπίτι, η Λόρα παρουσιάζεται εξαιρετικά δημιουργική, ζωγραφίζοντας διαρκώς με ένα πινέλο ασπρόμαυρα μοτίβα, από το πάτωμα, τις κουρτίνες και τον καναπέ, μέχρι τα κέικ που ψήνει.

Οι λεπτομέρειες καθημερινών εικόνων, όπως ένα κοινότοπο κουτί σπίρτα, πηγή έμπνευσης των στίχων που απαγγέλλει εκτός κάδρου ο πρωταγωνιστής, υπερτονίζονται μέσα από γκρο πλάνα, ανάγοντας την Ποίηση σε πρωταρχικό σημαινόμενο της ταινίας. Η παράλληλη αναγραφή στην οθόνη των επαναλαμβανόμενων λέξεων, με διαφορετικούς συνδυασμούς, μέχρι να επιτευχθεί η συγκεκριμένη συντακτική αλληλουχία που ικανοποιεί νοηματικά και ακουστικά τις απαιτήσεις του ποιητή, αναδεικνύει τον μετασχηματισμό καθημερινών βιωμάτων σε ποίηση, οπτικοποιώντας μέσα από σκηνοθετικές συμβάσεις την ποιητική διαδικασία εν τη γενέσει της.

Επιμένοντας να βλέπει το σινεμά ως τέχνη και όχι ως επικερδή βιομηχανία ψυχαγωγίας που χειραγωγεί συνειδήσεις, ο υποψιασμένος και ρομαντικός Τζάρμους μοιράζεται απλόχερα με το κοινό, όσα απεκόμισε αναζητώντας έμπνευση στις αιωνόβιες δεξαμενές μιας ξεχασμένης Γνώσης και Τέχνης. Χάρη σ’ αυτόν επανήλθε στο προσκήνιο τόσο η θλιμμένη πεντατονική τζαζ του Αιθίοπα Μουλάτου Αστάτκε, όσο και η μνήμη του Σέρβου Νικόλα Τέσλα, εφευρέτη του εναλλασσόμενου ρεύματος. Στο Paterson, ο Τζάρμους επαναφέρει στη συλλογική μνήμη τον ξεχασμένο μοντερνιστή ποιητή Ουίλιαμ Κάρλος Ουίλιαμς (1883-1963), που επηρέασε τους μπίτνικ της μεταπολεμικής Αμερικής, εστιάζοντας στις ζωές απλών ανθρώπων, μέσα από τους ρυθμούς του καθημερινού λόγου. Ο πορτορικανικής καταγωγής Ουίλιαμς, του οποίου τα βαθυστόχαστα στιχάκια ακούγονται διάσπαρτα στην ταινία, ήταν γιατρός τη μέρα στο Νιου Τζέρσεϊ και ακούραστος στιχοπλάστης τη νύχτα.

Σε μια εγκιβωτισμένη εξελισσόμενη δομή επιχειρείται το παράλληλο πορτρέτο μιας πόλης μεγάλων ποιητών, μέσα από έναν ήρωα που φέρει το όνομά της και εμπνέεται από την ιστορία της και τη γυναίκα της ζωής του, δραπετεύοντας από τα δεσμά της καθημερινότητας, με όχημα την ποίηση. Η ταινία παρακολουθεί τον διαχωρισμό των ημερών της εβδομάδας, με σχολαστική αναγραφή τους στην οθόνη στην αρχή κάθε μέρας, με πλάνο κάτοψης το τρυφερό ξύπνημα του αγαπημένου ζευγαριού, ως επαναλαμβανόμενο οπτικό μοτίβο, θυμίζοντας τοΚαφές και Τσιγάρα (2004), που καθιστά αντιληπτή τη χρονική διάρκεια της καθημερινότητας.

Οι διαφορετικές απεικονιστικές εκδοχές των σωμάτων του ζευγαριού στο κάδρο επαναφέρουν το φιλοσοφικό στοχασμό του σκηνοθέτη από την προηγούμενη ταινία, για την αρμονική συνύπαρξη αλληλοσυμπληρούμενων μορφών. Χαρακτηριστικά επαναλαμβανόμενα στιγμιότυπα, όπως η βραδινή βόλτα του Πάτερσον με το κακομαθημένο μπουλντόγκ, που καταλήγει στο μπαρ της γειτονιάς, καταγράφονται σε διαφορετικές ανά ημέρα εκδοχές, θυμίζοντας το χρονικό βρόχο στη Μέρα της Μαρμότας (1993). Εικόνες της πόλης αντανακλώνται στο παρμπρίζ του λεωφορείου, σε μια σχεδόν πειραματική διάφανη αισθητική διπλοτυπίας, με στοιχείο ποιητικής έμπνευσης τις καθημερινές στιχομυθίες των επιβατών.

Σ’ ένα σύστημα προσωπικών συνειρμών του Τζάρμους, αναφέρονται τόσο οι Λου Κοστέλο και Άλεν Γκίνσμπεργκ, ως διασημότητες της πόλης Πάτερσον, αλλά και οι Ιταλοί ποιητές της Αναγέννησης Δάντης και Πετράρχης, ο οποίος αφιέρωνε τα ποιήματά του σε μια Λάουρα, όπως ο Πάτερσον στην Λόρα του, μέχρι τον Ιταλό αναρχικό Γκαετάνο Μπρέσι, που βρέθηκε εκεί τέλη του 19ου αιώνα, επηρεάζοντας το αναρχικό κίνημα στην Αμερική. Στη συνέντευξη τύπου στις Κάννες, όπου πρωτοπαρουσιάστηκε η ταινία, ο Τζάρμους επισήμανε πως η πόλη Πάτερσον υπήρξε σημαντικό κέντρο υφαντουργίας, με ονομαστό απεργιακό κίνημα Ιταλών και Ιρλανδών μεταναστών.

Τα δίδυμα αδέρφια, που ξεφυτρώνουν σε διάφορες ηλικιακές εκδοχές, συμβολίζουν τη φιλοσοφική δομή της συνύπαρξης μέσα από αντιθετικά και ταυτόχρονα συμπληρωματικά σχήματα, όπως πουά-ριγέ, άσπρο-μαύρο, θηλυκό-αρσενικό, αδύναμος-ισχυρός, ντροπαλός-εξωστρεφής, αισιόδοξος-πεσιμιστής, πάντα σε μια εναλλάξ διάταξη που διατέμνει ιδιοσυγκρασίες, ατάκες και αισθητικά μοτίβα, σε ποικίλες εκδοχές.

Δηλωμένος λάτρης βουβών ασπρόμαυρων ταινιών, ο Τζάρμους αναφέρεται στην καλτ ταινία επιστημονικής φαντασίας Το νησί των χαμένων Ψυχών (1932), με τη Γυναίκα-Πάνθηρα να παρουσιάζει εξαιρετική ομοιότητα με την Ιρανή πρωταγωνίστριά του.

Με αδιόρατη ειρωνεία, ο Τζάρμους προβληματίζεται και με το φαινόμενο ενασχόλησης με την καλλιτεχνική δημιουργία, σε διαστάσεις επιδημίας, αφού καθένας που εμπνέεται από την ποίηση φιλοδοξεί να γίνει ποιητής. Η υπαρξιακή διάσταση της ταινίας εντείνεται από την ηλεκτρονική ψυχεδέλεια του συγκροτήματος Squrl, στο οποίο ανήκουν ο ίδιος ο σκηνοθέτης, ο παραγωγός και ο ηχολήπτης του.

Αν στην προηγούμενη ταινία, η διαχρονική διάσταση της Τέχνης και του Έρωτα, μέσα από ένα αρχετυπικό ζευγάρι αιωνόβιων βαμπίρ, απέδιδε το οικουμενικό πρίσμα αναφορών του Τζάρμους, στη νέα του ταινία Paterson, διερευνώνται η καλλιτεχνική δημιουργία στα όρια του πεπερασμένου ανθρώπινου χρόνου και η διαλεκτική γύρω από τον έρωτα ενός κοινότοπου ζευγαριού στην καθημερινότητα, που αποτελεί και το μοναδικό, απτό παρόν της τετριμμένης ανθρώπινης ύπαρξης.

*Η Ιφιγένεια Καλαντζή είναι θεωρητικός-κριτικός κινηματογράφου

ifigenia.kalantzi@gmail.com

INFO:

Η ταινία Paterson κυκλοφορεί από 5/1/2017 στους κινηματογράφους Άστυ, Δαναός, Πτι Παλαί & στο Ολύμπιον στη Θεσσαλονίκη.

http://www.e-dromos.gr/kathe-prwi-pou-kinage-na-paei-sth-douleia/

JEAN COCTEAU smclt

Ο Κινηματογράφος της Ποίησης

Από την Βασιλική Μαμαλούκου Νόστιμον Ήμαρ 19/01/2017

«Το βάθος αναπνέει στην επιφάνεια» Ζαν Κοκτώ

Mε αφορμή την επιτυχημένη προβολή στις ελληνικές αίθουσες δύο σινε-ποιημάτων, της νέας αυτοβιογραφικής ταινίας του Αλεχάντρο Χοδορόφσκι “Ποίηση χωρίς τέλος” και της πολυσυζητημένης του Τζιμ Τζάρμους “Paterson”, ανακαλώ από τα σκοτεινά βάθη των εφηβικών μου αναγνωσμάτων στην ολόφωτη επιφάνεια του σήμερα, το βιβλίο “Κινηματογράφος της Ποίησης”, του Ζαν Κοκτώ, ένα μικρό μαύρο βιβλιαράκι από τη βιβλιοθήκη της μητέρας μου, Μαρίας, στην οποία οφείλω (και της αποτίω με αυτό το κείμενο την ευγνωμοσύνη μου) τη μεγάλη μου αγάπη προς τη γραφή και την ανάγνωση και ειδικά την ποίηση. Όταν αργότερα έμελλε να ασχοληθώ επαγγελματικά και με τον κινηματογράφο, όραμα ζωής έγινε η μαγική έβδομη τέχνη να γίνει όχημα μιας ποιητικής περιπλάνησης, όπως ακριβώς έγινε για τους δύο μεγάλους δημιουργούς – σκηνοθέτες – ποιητές, τον Χοδορόφσκι και τον Τζάρμους.

Η κινηματογραφία, όπως την αντιλαμβανόταν και παραδέχεται στο βιβλίο, ο αυθάδης για την εποχή του Κοκτώ, ο πρώτος μεγάλος ποιητής που έδειξε ενδιαφέρον για τις κινηματογραφικές ταινίες σαν ένα μέσο καλλιτεχνικής έκφρασης, αποτελεί ένα δυναμικό όπλο για την προβολή της σκέψης ακόμη και για ένα πλήθος που παρουσιάζεται απρόθυμο να την αποδεχθεί. «Εμείς οι άνθρωποι τείνουμε να ξεχνάμε πως καθώς μεγαλώνουμε το σύστημά μας δηλαδή ο δημιουργικός μας μηχανισμός αναπόφευκτα υφίσταται ενοχλήσεις που καθιστούν την λειτουργία του πιο δύσκολη. Κερδίζουμε όλο και περισσότερο σκοτάδι που το παρερμηνεύουμε ως σοφία».

Την ίδια αγωνία έχει ο αισιόδοξος Χοδορόφσκι στην ταινία του: οι πραγματικοί ποιητές όταν βρίσκουν εμπόδια πρέπει να συνεχίζουν να περπατάνε μπροστά σε ευθεία γραμμή… Να αντιμετωπίζουν τον φόβο τους. Να συγχωρούν. Να χωράνε στην καρδιά τους όλο τον κόσμο. Ο Τζάρμους πηγαίνει ένα βήμα πιο πέρα με την ταινία του: τα βάζει με τον ίδιο τον χρόνο, την τέταρτη διάσταση που μαθαίνουμε ότι υπάρχει μεγαλώνοντας, μετά τo ύψος, το πλάτος και το βάθος, τρεις μετρήσιμες διαστάσεις, που σαν παιδιά μας μαθαίνουν ότι χαρακτηρίζουν την ύπαρξή μας όπως ακριβώς δίνουν σχήμα σε ένα κουτί παπουτσιών, όπως μας προιδεάζει ο Τζαρμους σ’ενα promo teaser.

Μεγαλώνοντας, «δεν υπάρχουν πια θεατές, έχουν γίνει όλοι κριτές, ένα ατομικιστικό πλήθος, ένα πλήθος ακατάλληλο για τη συλλογική ύπνωση, χωρίς την οποία το θέαμα χάνει την αξία του» (Ζαν Κοκτώ). Εκεί η ποίηση βρίσκει τον πιο πολύτιμο ρόλο της. Αν δεν θέλεις να μιλήσεις με εικόνες, τότε υπάρχει πάντα και η ποίηση. Η ποίηση χωρίς τέλος του Χοδορόφσκι που μεταμορφώνει την χρυσαλίδα σε πεταλούδα απελευθερώνοντας τη σκέψη από τα δεσμά της νεότητας και σε παράλληλο δρόμο η ποίηση του Τζάρμους μέσα από τον Paterson, που μετουσιώνει τους επάλληλους κύκλους της ρουτίνας σε λέξεις που ταιριάζουν μεταξύ τους αρμονικά και το απειλητικό τικ-τακ του χρόνου σε μαγεία και ουσία, φωτογραφίζοντας την φευγαλέα αίσθηση του χρόνου που περνάει.

Τα σινε-ποιήματα των Χοδορόφσκι και Τζάρμους δεν υπακούνε το κοινό, το οποίο δεν φαίνεται συχνά να γνωρίζει τι θέλει, αλλά το αναγκάζουν να ακολουθεί τον ρυθμό τους δημιουργώντας μια νέα – σινεφιλία. Σιγά – σιγά η νόσος της βλακείας – όρος του Κοκτώ – θα εξασθενεί και σε μερικές περιπτώσεις ίσως να θεραπευθεί εντελώς. Χάρη σε μερικές εταιρείες που τολμάνε να κάνουν αυτές τις επιλογές κόντρα στην αποικιοκρατία του εμπορικού, ομογενοποιημένου κινηματογράφου.

«Ο θεατής έτσι πρέπει να πλησιάζει την τέχνη όπως πλησιάζει κανείς ένα τοπίο. Ένα τοπίο δεν απαιτεί από τον θεατή την «κατανόηση» του, την απόδοση του μιας σημασίας, τις ανησυχίες και τις συμπάθειες του· απαιτεί, μάλλον, την απουσία του, ζητάει απ΄αυτόν να μην του προσθέσει τίποτα. Η οραματική διάθεση των πραγμάτων, για να μιλήσει κανείς επακριβώς, συνεπάγεται την ικανότητα εκ μέρους του θεατή να ξεχνάει τον εαυτό του: ένα αντικείμενο άξιο να κοιταχτεί μ’ αυτόν τον τρόπο είναι ένα αντικείμενο που, στην πραγματικότητα, εκμηδενίζει αυτόν που το συλλαμβάνει». Σούζαν Σόνταγκ

Η «Ποίηση χωρίς τέλος» κυκλοφορεί στις αίθουσες από την Weird Wave και το «Paterson» από την Ama Films. Μη τις χάσετε!

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο ένθετο του Νόστιμον Ήμαρ στον Δρόμο της Αριστεράς, το Σάββατο 14.1.2017

http://www.nostimonimar.gr/o-kinimatografos-tis-piisis/

 

Paterson GR Trailer

H αξιολάτρευτη ταινία του Τζιμ Τζάρμους – Επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Καννών 2016. Tαινία Έναρξης στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 2016. Με πρωταγωνιστές τους Άνταμ Ντράιβερ και Γκολσιφτέ Φαραχανί

https://www.youtube.com/watch?v=b-CQD5DQsJ0

 

http://tospirto.net/cinema/movie/2041

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *