Η σφαγή των απομάχων της εργασίας, ένα καλά προμελετημένο έγκλημα

syntaxiouhoi-download

Γιάννης Δουλφής

Η κοινωνική ασφάλιση στην Ελλάδα, σε αντιδιαστολή με τη συνταγματικά κατοχυρωμένη εγγύηση του κράτους υπήρξε ένα πεδίο διαχρονικής λεηλασίας μεταπολεμικά.

Η τριμερής χρηματοδότηση του συστήματος (υποχρεωτικές εισφορές εργαζομένων – εργοδοτών, κρατική επιχορήγηση) ήταν το οικονομικό υπόβαθρο της στηριγμένης σε αναδιανεμητικές και ανταποδοτικές αρχές κοινωνικής ασφάλισης.

Η πλεονασματική του κατάσταση στην αρχική φάση λειτουργίας για πολλές δεκαετίες, όταν η σχέση ασφαλισμένων προς συνταξιούχους ήταν πολύ υψηλή, ενώ έπρεπε να αποτελεί την εγγύηση βιωσιμότητας κατά την ωρίμανσή του, χρησιμοποιήθηκε από το κράτος για άλλους σκοπούς (να στηρίξει μια «ανάπτυξη» των κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών με «ξένα κόλλυβα») με μηδενικές αποδόσεις.

Η συνέχεια με τις περισσότερο ή λιγότερο «εξασφαλισμένες» υποτίθεται τοποθετήσεις, ώστε τα έσοδα να συμπληρώνουν το θετικό ισοζύγιο εισφορών – παροχών, αποδείχθηκε εν τέλει, ακόμη πιο καταστροφική.

Μετά τις σκανδαλώδεις τοποθετήσεις σε μετοχές, «δομημένα ομόλογα» και άλλους «νεωτερισμούς» προς όφελος των λειτουργιών λεηλασίας του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού, ήρθε και η «ευλογία» των καταστροφικών – ιμπεριαλιστικής έμπνευσης – μνημονιακών πολιτικών, που εφάρμοσαν οι διαδοχικές κυβερνήσεις του δωσίλογου πολιτικού συστήματος.

Τεράστια διόγκωση της ανεργίας, πρωτοφανείς εισοδηματικές περικοπές (και αντίστοιχες μειώσεις ασφαλιστικών εισφορών), διόγκωση της προσφυγής των επιχειρήσεων στην ανασφάλιστη εργασία (εισφοροδιαφυγή), με αποκορύφωμα την τερατώδη ανοιχτή κλοπή του P.S.I. του Β΄ μνημονίου, που έπληξε σχεδόν αποκλειστικά τα αποθεματικά ασφαλιστικών ταμείων και ελλήνων μικρο-ομολογιούχων.

Και ασφαλώς, η θεσμοθέτηση της ακραία νεοφιλελεύθερης μνημονιακής πολιτικής σταδιακής μεν αλλά πολύ γρήγορης απόσυρσης του κράτους από την υποχρέωση χρηματοδότησης του συστήματος.

Οι περικοπές των συντάξεων σε όλη αυτή την περίοδο ακολούθησαν τη βίαιη περικοπή μισθών και εισοδημάτων, σε μια ισοπεδωτική λογική αναίρεσης οποιασδήποτε ανταποδοτικότητας, ώστε αυτές να μετατραπούν εν τέλει σε κρατικό φιλοδώρημα, και οι ασφαλιστικές εισφορές δεκαετιών να θεωρηθούν επαχθείς φόροι των από κάτω στο αδηφάγο σύστημα του «σύγχρονου καπιταλισμού της λεηλασίας» και των ιμπεριαλιστικών του κέντρων.

Η χαριστική βολή ήρθε, σε πλήρη αντιδιαστολή με τις προεκλογικές ψευδεπίγραφες τους ρητορείες, από το νόμο Κατρούκγαλου της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ, σε εφαρμογή των πολιτικών αυτών του επαχθέστερου τρίτου μνημονίου τους.

Το σχέδιο αυτό που εγκαινιάζει, ένα αγριότερο κύκλο περικοπών, κατακερμάτισε, τις συνταξιοδοτικές παροχές, σε ένα προσώρας «κατώτατο – εγγυημένο από το κράτος» ποσόν, σε ένα ψευδεπίγραφα ανταποδοτικό σκέλος κύριων συντάξεων που αποτελεί τέτοιο μόνο για τα πρόσθετα άνω των 35 ετών εργασίας, ενώ το επικουρικό σκέλος του εκμηδενίζεται ταχύτατα. Ο τακτικισμός της προσωρινής διαφοράς ως προς την κύρια σύνταξη των ήδη συνταξιούχων όπως φαίνεται θα ξεπερασθεί σύντομα, ενώ η παρεμπόδιση της εξόδου νέων συνταξιούχων, κατ’ ουδένα τρόπο μπορεί να εξασφαλίσει «βιωσιμότητα» του συστήματος στο πλαίσιο του ατέλειωτου καθοδικού οικονομικού σπιράλ και της φρούδας εξαγγελίας της διαρκώς αναβαλλόμενης «ανάπτυξης».
Έτσι αυτά που βλέπουμε και θα δούμε εντονότερα στη συνέχεια με το απαραίτητο άρωμα κινδυνολογίας, αποτελούν ένα προδιαγεγραμμένο έγκλημα κατά της εργαζόμενης πλειοψηφίας στη γραμμή κοινωνικής γενοκτονίας του μνημονιακού «προγράμματος» που μετέτρεψε τη χώρα σε προτεκτοράτο των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων σε αγαστή συνεργασία με τη εγχώρια ολιγαρχία και σύσσωμο το δωσιλογικό πολιτικό της προσωπικό.

Το πρώτο σοκ για τους συνταξιούχους ήρθε το Σεπτέμβριο και συνεχίζεται. Οι περικοπές κυρίως στις επικουρικές συντάξεις, αλλά όχι μόνο ήταν τεράστια, φθάνοντας σε κάποιες ακόμη και το 40% της συνολικής σύνταξης. Ποσοτικά υπήρξαν μειώσεις όχι μόνο επιπλέον € 50,00, όπως η θρασύτατη επιστολή Κατρούγκαλου ανέφερε, αλλά έφθασαν μέχρι και € 500.

Το κράτος δεν είχε και δεν έχει δικαίωμα επέμβασης στα αποθεματικά των ταμείων, που είναι καθαρά κτήμα και περιουσία των εργαζόμενων, ειδικά δε στα επικουρικά διότι οι επικουρικές συντάξεις ήταν ένα σύστημα ευθέως ανταποδοτικό, χωρίς την συμμετοχή του κράτους.

Η ενοποίηση των ταμείων, ειδικά αυτή των επικουρικών αποτελεί ένα ακόμη τρόπο καταλήστευσης όσων διαθεσίμων και αποθεματικών απέμειναν και είναι καθαρά παράνομη πράξη για την οποία οι εργαζόμενοι θα πρέπει να καταφύγουν στην ποινική δικαιοσύνη και να ζητήσουν άμεσα την ποινική πλέον δίωξη των υπευθύνων, παλαιών και νεότερων.
Το δόγμα που διαμορφώνεται ως μονόδρομος με την αποδοχή των αρχών ότι το κράτος αδυνατεί να καλύπτει την δαπάνη για την κοινωνική ασφάλιση προκειμένου να μην παράγει ελλείμματα και να διογκώνει χρέος, με αποτέλεσμα οι διαρκώς μειούμενες εισφορές – λόγω της ατέρμονης οικονομικής καθίζησης που επιβάλουν τα μέτρα εξασφάλισης των «δανειστών» – να πρέπει να καλύπτουν τις παροχές οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στη συνεχή περικοπή των συντάξεων.

Μόνο μια νέα αναπτυξιακή πολιτική με μοχλό την παραγωγική ανασυγκρότηση, που θα απορροφά την ανεργία και θα αυξάνει τους μισθούς κατοχυρώνοντας τα εργασιακά δικαιώματα, θα προσφέρει πρόσθετους πόρους στο σύστημα και θα δώσει τη δυνατότητα αναμόρφωσης του ασφαλιστικού συστήματος με την αποκατάσταση των ληστευθέντων αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων διαχρονικά με ανακεφαλαιοποίηση, με αποτελεσματικούς μηχανισμούς καταπολέμησης της ανασφάλιστης εργασίας και της εισφοροδιαφυγής και τη θεσμοθέτηση ενός πλαισίου ρύθμισης των ληξιπρόθεσμων εισφορών που αδυνατούν να καταβάλουν σήμερα οι ασφαλισμένοι και παράλληλα είσπραξης των οφειλών από τους δυναμένους εργοδότες, παράλληλα με την απαραίτητη κρατική χρηματοδότηση.

Η μόνη διέξοδος για να επιτευχθεί η αναστροφή της εφιαλτικής κατάστασης που διαμορφώνεται για τους συνταξιούχους είναι αυτή της Εθνικής και Κοινωνικής Απελευθέρωσης, με την ανάκτηση της εθνικής μας κυριαρχίας με έξοδο από το ευρώ και από την Ε.Ε. την άμεση παύση πληρωμών με ταυτόχρονη άρνηση αποδοχής του απεχθούς κρατικού χρέους και την ανάκτηση των περιουσιακών στοιχείων και του ελέγχου των δημόσιων εσόδων, που το ΔΗ.Κ.ΚΙ. προτείνει στους πολίτες, καλώντας τους να συσπειρωθούν σε ένα ευρύ παλλαϊκό μέτωπο ανατροπής.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *